บทที่ 3 ข้อหาบุกรุก?
ในใจผมเดือดจนแทบจะระเบิด มันกล้าที่จะบุกเข้าไปที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่รัฐ มันลืมตัวไปหรือเปล่าวะว่ามันคือคนที่รัฐกำลังจับตามองอยู่น่ะ ทำแบบนี้สู้เอาเท้าเหยียบหน้าผมซะยังจะดีกว่าอีก คิดแล้วก็เจ็บใจชิบหาย
"ไอ้บ้าเอ้ย!!"ผมสบถเสียงดังลั่นรถจนคนขับแทกซี่ถึงกับมองผ่านกระจกหลัง ผมยิ้มแหยๆให้ ยกยิ้วโป้งขึ้นมากัดเล็บด้วยความกังวล ขนาดผมมันยังกล้ายิงแบบไม่กระพริบตา แล้วไอ้บลูโน่ของผมจะรอดเงื้อมมือของมันง่ายๆเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ผมเกาะพนักพิงของคนขับชะโงกหน้าไปบอกให้เร่งความเร็วมากกว่านี้ อาศัยเบ่งนิดหน่อยด้วยการอวดบัตรป้ายแขวนคอที่บอกตำแหน่งหน้าที่เอาไว้ขึ้นโชว์ คนขับแทกซี่ก็ดีใจหายครับ เร่งความเร็วจนสุดคันเร่งตามที่กฏหมายกำหนดด้วยการติดGPSเอาไว้แค่หกสิบสำหรับวิ่งในตัวเมือง พอมาถึงผมรีบหยิบเงินยื่นส่งให้แล้วกวดฝีเท้าเข้าอาพาร์ตเม้นเต็มฝีเท้าโดยลืมไปว่ายังมีลิฟท์ตัวที่ว่างอยู่อีกสามตัว
"แฮ่ก แฮ่ก อะ ไอ้ ไอ้ อีริค"ผมเหนื่อยจนต้องใช้สองมือเท้ากับเข่าเอาไว้เพื่อพยุงตัว แล้วสูดลมหายใจอัดเข้าปอดตัวเองแรงๆ เหงื่อหยดราวกับโดนน้ำฝนมาเปียกไปทั้งแผ่นหลังและใบหน้า พอเงยขึ้นมาก็เห็นไอ้บ้านี่ลากเก้าอี้ตัวโปรดของผมมาวางไว้หน้าประตู เหมือนกำลังรอให้ผมเปิดประตูเข้ามาเจอมันคนแรก ขายาวกำลังไขว่ห้างโชว์รองเท้าหนังจากอิตาลี่สีดำมันปราบแก่วงไปมาช้าๆอย่างสบายใจ บนตักมีไอ้บลูโน่หมาพันธุ์อเมริกันบลูลี่ปากคาบลูกบอลสีเขียวอันโปรดของมันเอาไว้ในปาก น้ำลายยืดจนเลอะขากางเกงราคาแพงหูฉี่ของมันจนชุ่ม ดูท่าทางมันก็ไม่ได้รังเกียจพวกหมาแมวแฮะ
"พูดจาดีๆ อย่ากวนตีนให้มากนัก"มันเอ่ยเสียงเรียบคว้าเอาบอลในปากของไอ้บลูโน่ออกมาแล้วขว้างไปที่ประตูห้องนอนของผมที่เปิดอ้าอยู่ นี่หมายความว่ามันเข้ามาค้นห้องผมจนหมดทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะครับ ไม่เหลือหลอ พอไอ้บลูโน่วิ่งตามบอลไปมันก็พยักหน้าให้ไอ้ทอมปิดประตูดังโครม ผมหลับตาแน่นครู่หนึ่งแล้วลืมตายืดตัวขึ้นสุดความสูงร้อยแปดสิบของผมนี่แหละ
"ได้! ให้พูดดีๆก็ได้"ผมจ้องหน้ามันเขม็ง ขยับเข้าไปเผชิญหน้ามันตรงๆ มันเองก็ยืดตัวตรงเหมือนกันขนาดว่าผมสูงร้อยแปดสิบแต่มันสูงกว่าผมสิบกว่าเซนต์เพราะมันสูงตั้งร้อยเก้าสิบห้า มันก้มลงมองหน้าผมด้วยสายตาเย็นชาของมันนี่แหละ สองมือมันล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง สงสัยนี่คงเป็นท่าประจำของมันแน่ๆ
"มึงมาทำอะไรที่ห้องกู"
"บอกว่าไง"
"บอกอะไร"คราวนี้ผมงงจริงๆนะครับว่ามันหมายถึงอะไร
"กูบอกมึงว่าให้มาเจอกูที่ไหน เวลาเท่าไหร่"
"กูไม่ว่าง หรือมึงตาบอด อ้อ ไม่บอดนี่นะ ยังเสือกตามกูถูกที่นี่"ผมเองก็ใช่จะยอมมันนะครับ มันล้วงกระเป๋าได้ผมก็ล้วงได้ แถมเท่กว่าด้วยเถอะ
"อ่อนแล้วไม่เจียมตัว"พูดจบผมก็งอตัวลงทันที มันชกท้องผมครับ เต็มแรงด้วย
"อะ! มึง"ผมจุกจนพูดไม่ออกได้แต่งอตัวไอแรงๆอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกุมท้องเอาไว้อีกข้างเกาะผนังห้องเพื่อพยุงตัว
"เตือนสมองโง่ๆของมึงเอาไว้ด้วย ว่ากูเป็นใคร ไม่มีใครกล้าต่อปากกับกูซักคน มึงคิดว่ามึงแน่มาจากไหน"พูดจบมันสะบัดหลังมือเข้าที่โหนกแก้มผมเต็มแรงจนหน้าหงาย หมัดของมันกระแทกเข้าที่ใบหน้าจนแตกเลือดซิบ ผมสิ้นสุดความอดทนตั้งตัวได้กระโจนใส่มันทั้งตัว มันเองเหมือนจะตั้งรับเอาไว้แล้วด้วยขาสองข้างของมันกางออกตั้งการ์ดด้วยแขนสองข้าง พอผมกระแทกหมัดใส่ มันก็สวนกลับเช่นกัน ยอมรับว่ามันทั้งเร็วและแรงกว่าผมมาก ผมล้มหยางหลังลงกับพื้น มันกวักมือเหมือนท้าให้ผมลุกขึ้นเข้าไปต่อกรกับมันอีกครั้ง ผมเม้มปากแน่นลุกขึ้นยืมแล้วถุยเลือดออกจากปากให้หายคาว ยกมือขึ้นยอมแพ้เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเอาชนะมันด้วยกำลังแน่ๆ
"เอาล่ะกูยอมแพ้ มึงบอกมาดีกว่าว่าต้องการอะไรจากกูกันแน่"ผมถอนหายใจหนักๆด้วยความเจ็บ
"ทอม พยุงเขานั่ง"คนตัวสูงสั่งคนของมันเสียงเรียบ ตัวมันเองก็ถอยหลังกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวโปรดของผม ก่อนนั่งมันขยับเสื้อผ้าปัดไปมาจนเรียบร้อยไม่ยับยู่ยี่เหมือนผม สภาพของมันกับผมต่างกันเหมือนฟ้ากับเหวเลยครับ ผมยกมือห้ามแล้วค่อยๆประคองตัวเองเดินไปนั่งเก้าอี้อีกตัวด้านใน มองไปรอบๆห้องเพื่อดูว่ามันรื้อค้นอะไรห้องผมบ้าง
"อยู่ไหน"มันห้ามผมสั้นๆ
"สัสอะไรของมึงจะรู้มั๊ยอะไรอยู่ไหน"ผมสบถอีกครั้ง
"กูจะตบมึงให้เลือดกลบปากอีกครั้งเลยดีมั๊ย พูดจากับกูให้ดีๆหน่อย อย่างน้อยกูก็อายุเยอะกว่ามึง"มันจ้องหน้าผมอีกรอบ ผมยักไหล่
"เอกสารข้อมูลของไอ้เชนอยู่ไหน"มันย้ำ
"ทำไมกูต้องให้มึง มึงเองก็ใช่ว่าจะสืบไม่ได้ซักหน่อยนี่"ผมตอบแบบไม่สนใจ
"มีบางอย่างที่ทางเราสืบไม่ได้"มันบอกเสียงเรียบ ผมถึงกับหลุดหัวเราะเมื่อได้ยิน
"ฮ่าาาาาาาาาา มึงมันอ่อนหว่ะ เรื่องแค่นี้ก็สืบไม่ดะ..โอ๊ยยยเจ็บๆๆๆ"ไอ้ทอมตัวดีมันเข้ามาคว้ามือผมบิดจนผมต้องร้องเสียงดัง ไวทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องห่าเอ้ย
"อันที่จริงถ้ากูอยากรู้ก็ก็หาได้ เพียงแต่มันไม่คุ้มที่จะให้คนเข้าไปหาข้อมูลสู้มาเอาจากคนอ่อนๆอย่างมึงมาไม่ดีกว่าเหรอ"โคตรดูถูกอะ ผมนั่งนิ่งไม่ยอมพูด
